Over het werk van Wiek Visser

> English
In de sculpturen van Wiek Visser komen herkenbare zaken voor; zoals een bal, een kubus, een gezicht. Maar zoals vaak het geval is bij hedendaagse beeldende kunst, is dat wat je ziet niet dat wat je krijgt. Meestal schuilt er meer achter de uiterlijke verschijning. Een bal is niet zomaar een bal, achter een kooi gaan vele betekenissen schuil. Wiek Visser maakt beelden die door beweging tot hun recht komen en sculpturen die statisch, stilstaand zijn.

Bij de mobiles wordt soms de omringende ruimte bij het werk betrokken omdat vlakken van kubussen spiegelen. Sta ervoor en je ziet niet alleen een deel van jezelf, ook de ruimte waarin het werk zich bevindt is ermee verbonden omdat deze in het spiegelende oppervlak gefragmenteerd is te zien. Het effect is even simpel als weergaloos. Bovendien experimenteert de kunstenaar binnen haar beelden met begrippen die centraal staan binnen beeldhouwkunst. Zoals de wijze hoe massa zich verhoudt tot de omringende ruimte, hoe leegte vorm kan krijgen en de onverbrekelijke relatie tussen open en gesloten, tussen zwaar en licht.

Een kubus in dit oeuvre niet zozeer een solide vorm met gelijke vlakken, maar staat door het materiaal gaas dat de beeldhouwer zelf in een raster samenstelt - symbool voor een kooi. Een ruimte die je associeert met gevangenschap. Ware het niet dat bij de ene kooi het gaas is losgemaakt en bij een ander de indruk wordt gewekt alsof er een kogel doorheen is gejaagd: ettelijke ontsnappingspogingen worden hier blijkbaar ondernomen.

Ook komt een gouden kooi voor, een kooi met een vogeltje er in, eentje met een paarse doek er in gepropt, een kooi met een ladder. Allemaal symbolen of attributen uit het dagelijks leven die uiteenlopende vragen oproepen. Vragen, waarop de toeschouwer alleen zelf het antwoord kan geven. Voor zover hij of zij het aandurft om ze zichzelf te stellen. De beeldhouwer geeft met deze serie kooien slechts een richting aan die je kunt inslaan bij het denkproces.

De beelden van Wiek Visser leiden de toeschouwer op een visuele wijze naar diepere lagen van het bestaan. Zonder dat hier sprake is van emotioneel zware beladen beelden. Je wordt juist bijna spelenderwijs geconfronteerd met existentiële vragen. Zonder dramatiek, zonder opsmuk, maar nooit helemaal vrij van een zwaarmoedige ondertoon neemt Wiek Visser de toeschouwer mee op reis, naar het diepste binnenste van de menselijke ziel. Bij uitstek een terrein waar je met je gedachten en met je levensvragen alleen wenst te zijn.

Roos van Put, kunsthistoricus.

Schrijft voor de Haagsche Courant, Kunstbeeld en Tubelight over hedendaagse beeldende kunst, dans en mode (www.artburo.nl).

Informatie over Lisene: info@lisene.eu